هر رفتنی رسیدن نیست اما برای رسیدن راهی جز رفتن نیست !

با این جمله موافق نیستم ! بوی نا امیدی می دهد و یاس ! اگر حقیقتآ قصدت رسیدن باشد که گاهآ پیش می اید که باشد که نیست و این مقصر تو نیستی و  این دودلیست ٬ راه های بسیاری وجود دارد گاهی به نظر می رسد که ماندن بهتر باشد تا پیش رفتن سوی مسیری که تکلیفت حتی با خودت هم مشخص نیست ! ترجیح میدهم انقدر بمانم و این بن بست رویش کم شود و تکانی به خود دهد ٬ دلسوزی اش را هم نمی خواهم ٬ می خواهم از سر اجبار باشد و سه پیچ شدن من ! جسارتم مشخص است ؟!!! همین است من جسارتآ جسور هستم یا میخواهم که باشم ٬ دوست ندارم در جهت جریان متشابه این زندگی از سر حیات حرکت کنم صرفآ ! من ان جریان مخالفم ٬ تا بوده ام همین بوده ام و خواهم بود از همان عنفوان طفولیت که خشم نامتوازنم مثال زدنیست تنها به این جهت که کسی یا چیزی هماهنگ با خواسته ام نبوده است ! این خودخواهی شاید از سر غرور کاذبی باشد که از همان ابتدای خلقتم به جان من افتاد!
من در پی نیستم این زندگیست که پی در پی به دنبال من است تا مرا به مسیر اصلی برگرداند اما این منم که حواشی مسیر را می پسندم ! این اصل خسته کننده است!
من همانم که هستم ٬ میتوانی تغییر کنی اما امان از دگرگونی که با طبیعتت همساز نباشد انوقت تبلورش درونی می شود و حاصلش انفجاریست که عواقبش گریبانگیر ان اجباری می شود که تو را عصیانگر خطاب کرد !
پس همان باش که هستی !
من همانم که هستم نه تغییر میکنم و نه خود را هم جهت با محیط بیرونی ام در میاورم  ! من پر از احساسم و گاهآ عنان گسیخته ٬ هرچه هستم بهتراز تویی هستم که بودنت را انکار و هستی ات را نیست میکنی !!!
من همانم که هستم خواه دوست باش و خواه دشمن! این مسیر انتخابی من است پایانی نیست اما تا انجا که بتوانم هدایتش می کنم !!!
من هم اکنون حس ان ترن هوایی را دارم که بر سراشیبی حکم می راند با سرعت ٬ من صعود کرده ام ٬ پایانش مهم نیست ٬ مهم ان مسیریست که هم اکنون بر من اثر می گذارد ٬ من سقوط نمیکنم !!! هرگز!

                                                                                            پـریـا "توسکا " !

|+| نوشته شده توسط توسکا در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387   

                                    "  امروز ۷ فروردین سال ۱۳۸۷ "

                                                            M                                          

                                         هم اکنون این وبلاگ  یک ساله  شد !

                                                      ++++++++++

                                                     اینک یکسال گذشت ...

                          از بودن ... گفتن ... قصه ها ... غصه ها ... گریه ها ... خنده ها ...
                                                           هرانچه بود ...
                                                          هر انچه شد ...
                                            به دست هم رقم زد و نوشته شد !!!

هم اینک دوستانی دارم که تا یکسال گذشته تنها برایم نام اشنا بودن ... اینک میشناسمشان ... تک تکشان را ... یکرنگ و مهربان ... همه مان جزء حلقه دوستی ای می باشیم با نام و بی نام !

حلقه وبلاگ نویسان رادیو جوان و ... غیره !

تنها میتوانم بگویم خوشحالم ! و امید ان را دارم که این حلقه دوستی تا سال های متمادی ! پابرجا  و گسترده تر شود و اساس دوستیمان منسجم تر!

امید است و بیشتر برایم جالب است که دوستی هایمان در فضای مجازی روز به روز حقیقی تر شود به همان صورتی که هست تا سالیان متمادی تا ان زمان که هرکدام به پست و منصبی رسیده ایم  کاردرست ٬ یادمان باشد این بنیان بر چه اساسی اغاز شد!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 

برای من روز میلاد هر شخص جاندار از با اهمیت ترین نکات قابل توجه در زندگی می باشد ! 
روزی است که می توان عمق وجودی هر کسی را درک کرد ٬ می توان دوست داشت ٬ می توان تکیه کرد !
گاهی دلبستگی میان انچه هست ٬ انچه ایستاست و سال ها همان بوده که هست ٬ ایجاد میشود !
برای من و تو فرقی نمیکند ٬ انچه که اهمیت دارد لحظه هایست که به واسطه ان تلاقی روزهایی را خاطره میکند!

این می تواند حتی داشتن پناهگاه کوچکی در این گسترده ی نامحدود مجازی باشد که هرانکس حق ورود را دارد - بی شرط و شروطها !!!

از دوستانی که در این مدت با من همراه بودند و با هر پست شاهد دست نوشته هایشان داخل نظردانی بوده و نبوده ٬ متشکرم.

اگر غفلتی را مرتکب شده و شما امده و ما نیامده ببخشای به بزرگی خودت !

 به فرض انکه این شیء کیک باشد ٬ فـــــــــــــوت شود در صورت علاقه !

نکته : قبل از فوت ٬ حتمآ از وجود شمع مطمئـن شوید !!!

  RSS